Toz Tutmuş Saplantılar

Hep senden bir şeyler öğreniyorum diyordum.

Aslında bahsettiğim bir iki cümle değildi.

Başka şeyler öğrettin bana.

Önce mutluluk nedir, sevgi ve sevgili nediri öğrendim.

 Zaman geçti yasak aşk nasıldır, sevgili nasıl özleniri öğrettin.

Aylar geçti ayrılık nasıl bir histir onu öğrendim senle.

Unutmamak, unutamamak.

Kopmak nedir öğrendim.

Daha sonra da kandırılmak, aldanmak, aldatılmak, önemsiz hissedilmeyi öğrettin.

Zamanın ilaç olmasını öğrettin.

Sonra yıllar geçti.

Hayatta en çok dilediğim şeyin  hiç beklemediğim bir anda

Gerçek olabileceğini öğrettin.

Hayata ve sana karşı olan direncimin kuvvetini

Ölçebilme şansı verdin bana.

Denedin, denettin.

Direndim ama başaramadım.

Başarısızlığı da öğrettin.

Güvenmemeyi, üzülmemeyi, umursamamayı öğrettin.

En sevdiğinin en sevdiği olamayacağını anlattın.

Her an hazırlıklı, güçlü olmak gerektiğini öğrettin.

Değişimin gerekliliğini öğrendim.

Geleceğin hayallerden daha önemli olduğunu öğrettin bana.

Bir kez daha kendimi deneme fırsatı verdin bana.

Yıllarda geçse,

Saplantıların üstü toz da tutsa,

Bir nefesle bir çırpıda uçup gidebileceğini öğrettin.

Artık bundan sonra, yürürken sağlam adımlar atmam gerektiğini,

Kalbimi kapayıp gözümü açmam gerektiğini öğrettin.

Ve hepsinden önemlisi, asla geçmişe takılı kalınmamasını gerektiğini.

Hiç kimsenin insanın kendisinden daha önemli olmaması gerektiğini öğrettin.

Sevgilinin, sevginin geçici

Zamanınsa kalıcı olduğunu öğrettin.