...

Biz tanımlara uyamadık seninle.

Birlikte gülüp ağlayamadık herkes gibi.

Ne arkadaş olabildik birbirimize

Ne de hayallerimizdeki “onlar” gibi.

Kavgalarımızdı bizim en güzel anılarımız

Bağırışıp, kapı çarpmalarımız.

Hiç başımı omzuna koyup da uyumadım.

Dizinin üstünde hayallere dalamadım.

Cümlelerim sana hep uzun, zamanımızsa kısa geldi.

Biliyorum çok istedik değişmeyi.

Göz yummayı, sabretmeyi.

Başaramadık.

Şimdiyse yirmidört yıldan bize geriye kalan

Üstü örtülü kalpler

Gizlenmiş tozlu cümleler...

Hiç kimse daha fazla üzemedi beni,

Kıramadı kalbimi.

Tedirgin hissettirmedi hayat bile senden çok.

Hiç kimse beni bu kadar yenemedi.

Bir bakışla deviremedi.

Her şeyi boşver şimdi...

Sil at bunca şeyi.

Kimse demedi “tanıyamamışım seni ”...