Beni Affet

Bir hikaye anlatıyor

İstanbul sokakları bu sabah.

Fısıldıyor kulaklarıma

Her bir satırı yavaşça.

İstanbul diyor ki,

Serin bir sabahtı ilk uyanışım

Sana ilk bağlanışım

Anlattıkça seni anlatışım.

Alışmışım tuzlu rüzgarlara

Dalga dalga çarpan damlalara

Yanağımı yakan

Mutluluk gözyaşlarına.

İstanbul diyor ki,

Sana uyanışım her sabah

Yeni baştan anlayışım, aldanışım

Avunuşum boğazda günün ilk ışıklarıyla.

Bir hikaye anlatıyor

Bu sokaklar bağıra çağıra.

Kulaklarımı tırmalıyor

Her bir satır kanatırcasına.

İstanbul diyor ki,

Ilık bir yaz yağmuruydu.

Yatağa yatışım. Seni ilk aldatışım.

Ağladıkça sana ağlayışım.

Alışamadım diyor bir türlü,

Rüzgarla gelen ayrılıklara.

Günün ilk ışıklarıyla

Yabancılaşmaya.

İstanbul bugün bir kez daha diyor ki,

Beni affet.

Ben ölmem, beklerim seni.

Aynı

Bir yandan çok uzaktasın

Oysa bir bakışla yakınlarda

Hissediyorum bir yanda.

Toprak alışık olduğum gibi

Hava hep soluduğum.

En iyi bildiğim harfler  birleşmiş

Yabancılaşmış kelimelerde.

Anlamlarıysa hep aynı kalmış.

Damağımın tadı,

Rüzgarın yumuşaklığı hep tanıdık.

Huzuru hissedebildiğin kadar evindesin

Sevgiden kaçtığın kadar uzaklarda.

Adım attığın her yeri anılaştıran da

Senin nefes alışların.

Özleyebildiğin sürece keyif alırsın uzaklardan.

Unutmamalısın sen buralardansın.

Köşedeki bankta ısınışların

Hep ilk kahvenin son damlasındandır.

Yelkovanınsa henüz onikiyi vuruşu

Sigaranın son dumanındandır.

"mekansız"

Sevmek de sevilmek de zor değil aslında.

Zor olan; zaman, mekan, insan.

Doğrusunu bulmak, kanatlanıp uçmak gibi...

Diğerlerinden daha çok sevdiğin şarkılar gibi...

Ağaçlarını, evlerini, taşlarını daha çok sevdiğim sokaklar var.

Sırf özlediğim için yolumu uzattığım zamanlar var benim.

Tıpkı ulaşmaya çalıştığım insanlar olduğu gibi.

Zamanı beklemeden mekansızlaştığım anlar gibi.

Bir bulut peşinden sağa sola savruluşlarım gibi.

Önümü görmeden bağırdığım karanlık kuyular var.

Sorumluluğunu alamadığım mutluluklar var.

Kopamadığım, uyanamadığım rüyalarım var benim.

Zor değil aslında sevilmek de sevmek de...

Zor; olan yer, gök, deniz.

Toz Tutmuş Saplantılar

Hep senden bir şeyler öğreniyorum diyordum.

Aslında bahsettiğim bir iki cümle değildi.

Başka şeyler öğrettin bana.

Önce mutluluk nedir, sevgi ve sevgili nediri öğrendim.

 Zaman geçti yasak aşk nasıldır, sevgili nasıl özleniri öğrettin.

Aylar geçti ayrılık nasıl bir histir onu öğrendim senle.

Unutmamak, unutamamak.

Kopmak nedir öğrendim.

Daha sonra da kandırılmak, aldanmak, aldatılmak, önemsiz hissedilmeyi öğrettin.

Zamanın ilaç olmasını öğrettin.

Sonra yıllar geçti.

Hayatta en çok dilediğim şeyin  hiç beklemediğim bir anda

Gerçek olabileceğini öğrettin.

Hayata ve sana karşı olan direncimin kuvvetini

Ölçebilme şansı verdin bana.

Denedin, denettin.

Direndim ama başaramadım.

Başarısızlığı da öğrettin.

Güvenmemeyi, üzülmemeyi, umursamamayı öğrettin.

En sevdiğinin en sevdiği olamayacağını anlattın.

Her an hazırlıklı, güçlü olmak gerektiğini öğrettin.

Değişimin gerekliliğini öğrendim.

Geleceğin hayallerden daha önemli olduğunu öğrettin bana.

Bir kez daha kendimi deneme fırsatı verdin bana.

Yıllarda geçse,

Saplantıların üstü toz da tutsa,

Bir nefesle bir çırpıda uçup gidebileceğini öğrettin.

Artık bundan sonra, yürürken sağlam adımlar atmam gerektiğini,

Kalbimi kapayıp gözümü açmam gerektiğini öğrettin.

Ve hepsinden önemlisi, asla geçmişe takılı kalınmamasını gerektiğini.

Hiç kimsenin insanın kendisinden daha önemli olmaması gerektiğini öğrettin.

Sevgilinin, sevginin geçici

Zamanınsa kalıcı olduğunu öğrettin.

...

Biz tanımlara uyamadık seninle.

Birlikte gülüp ağlayamadık herkes gibi.

Ne arkadaş olabildik birbirimize

Ne de hayallerimizdeki “onlar” gibi.

Kavgalarımızdı bizim en güzel anılarımız

Bağırışıp, kapı çarpmalarımız.

Hiç başımı omzuna koyup da uyumadım.

Dizinin üstünde hayallere dalamadım.

Cümlelerim sana hep uzun, zamanımızsa kısa geldi.

Biliyorum çok istedik değişmeyi.

Göz yummayı, sabretmeyi.

Başaramadık.

Şimdiyse yirmidört yıldan bize geriye kalan

Üstü örtülü kalpler

Gizlenmiş tozlu cümleler...

Hiç kimse daha fazla üzemedi beni,

Kıramadı kalbimi.

Tedirgin hissettirmedi hayat bile senden çok.

Hiç kimse beni bu kadar yenemedi.

Bir bakışla deviremedi.

Her şeyi boşver şimdi...

Sil at bunca şeyi.

Kimse demedi “tanıyamamışım seni ”...

γλάρος

Bir martı vardı.

Özgürlüğüne kavuşan.

Bembeyaz kanatlarıyla,

Bağıra bağıra uçuşan.

Gökyüzünün keyfini çıkaran.

Daldan dala konan,

Asla yorulmayan.

Bir martı vardı.

Hayaller kuran.

Kocaman siyah gözleriyle,

Dünyayı duyguları

Tanımaya kanat çırpan...

Bizim Gibi

Sevenler illa buluşacaklar diye bir şey yok.

Sevenler kavuşamayabilirler.

Onlarda bizim gibi uçup gitseler ya...

Zamanın akışından çıksalarda

Özgür olup uçsalar ya...

ÇOKTAN...

Gitmiştim çoktan gelmeyişinden.

Farketmiştim. Sen vazgeçmeden.

Uzaklaşmıştım yakınlarından buralardan.

Sen önceydin ben ise soradan.

Şimdiydin sen. Ben ise hep sonralar.

Geri Dönüşler

Zamansız gelen haberler

Anlamı karışmış hikayeler

Söylenmeden anlaşılan karmaşalar

Saklanmaya çalışılan gururlar

Acıları bastırmak için kullanılan yeni umutlar

Kararsızlıklara karşı savunmasız adımlar.

Gitme denilse bile kalamadığın durumlar

Arada kalınmışlıklar, zamansızlıklar...

Sözlerin tutulmadığı güvenin aranıp da bulunamağı şafaklar.

Kimi zaman yalnız yürüdüğün

Ya da beklemediğin bir yol arkadaşının eşlik ettiği

Çıkmaz karanlık sokaklar...

Arkanda bırakmak isteğin bir yandan da

Unutmayada cesaretinin olmadiği anılar, anlar.

Susmanın bile bir cevap olduğu

Uyandığında gerçek olup olmadığı

Ne tam hatırladığın ne de tam unutabildiğin

Geri  dönüşler.

Solmasın diye damla damla suladığın tüm ilişkiler...

Hepsini geride bırakmak istesende

Üstüne kokun sinmiş odalar, tahta merdivenler.

Gitmeninde kalmanında imkansız olduğu evler...

Anladım

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım.

Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,

Kendi yolumu çizdiğimde anladım..

Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,dinleyerek değil..

Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..

Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,

Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..

Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,

Neden hiç ağlamadığını anladım..

Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,

Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..

Bir insanı herhangi biri kırabilir,ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş,

Çok acıttığında anladım..

Fakat,hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,

Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım..

Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,

Yüreğini elime koyduğunda anladım..

”Sana ihtiyacım var, gel ! ” diyebilmekmiş güçlü olmak,

Sana ”git” dediğimde anladım..

Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek,

Git dediklerinde gittiğimde anladım..

Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,

Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..

Özür dilemek değil, ”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman

olmak, Gerçekten pişman olduğumda anladım..

Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş,

Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,

Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..

Ölürcesine isteyen,beklemez,sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,

Beni af etmeni ölürcesine istediğimde anladım..

Sevgi emekmiş,

Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş…

Can Yucel

Hasret Kaldım

Hayal ederken kendimi  deniz kıyılarında,

Attığın her adım dalgalarla kafiyelidir.

Serin sulara hasret kalsada ayakların,

Rıhtımdan ayrılamaz kolayca aklın.

Ellerinin arasından kaçıp giderken kum taneleri

Tenin dönmek istemez geriye.

Kanat çırpışları çalar kulağına

Anlamadığın melodiler dolar ruhuna.

Liman almak zamanı gelip çatıncada

Dalgın bakışlar nafile kalır hayatta.

Ilık sulardan vazgeçme çanıdır,

Madem deyip dönme zamanıdır o güneşin batışı. 

Başka Yer Başka Zaman

zamanın eli değdi bize

çoktan değişti her şey

aynı değiliz ikimiz de

zaaflarına bir gece

hatalarına bir nilüfer

sevgisizliğine bir kalp verdim

artık geri ver, geri veremezsin aldıklarını

artık geri ver, geri verilmez hiçbir yanılgı

yokluğuma emanet et sen de benden kalanları

her şeyi al bana beni geri ver

bir şansım olsun

başka yer başka zaman

sensiz ömrüm olsun

her şeyi al bir şansım olsun

başka yer başka zaman

sensiz omrüm olsun

sensiz ömrüm olsun...

MURATHAN MUNGAN

Mutlu Yıllar

Yeni yaş sayısının şansını yanında getirirmiş yaşanacaklarıyla birlikte....

Yani yaş hayal kurdururmuş üflenen mumlarla

Gerçekleşmesi için yeni bir güç olurmuş yılda bir kesilen pasta

Defterde yeni bir sayfaya geçiştir doğum günü...Bir başlangıç

Bir kurtuluş eski yorulmuşluklardan

Geride birakmaya bir firsat

Gözünü kapatıp dilek dilemek için

 Bir kaç saniye bile olsa

Dinlenmek umutlanmak için

Koşmaktan yorulmuş bedenine serpilmiş bir kaç damla su

Taze alınmış bir nefes  gibi ruhuna

Yeni bir adim yürüdüğün yolda

...daha da çok mutlu olmaya

Ayrılık da aşka dahil

Günlerden Pazartesi  olduğunda yeni bir esinti dolar hayatın ortasına

Saatler geçmek bilmez rüzgar dinmez en derindedir

Salı gelir yavaşça

Hiç bozulmamış bir buluttan yağmur damlaları dökülür pamuk yanaklarından

Çarşamba herşeyin ortasındadır

Durmak gibidir hafta ortasında kalabalıklar arasında

Perşembe kara bulutlar dağılır

Bembeyazdır bugün yarın ve sonraları

Cuma gelir bitti dersin bırakıp gitmek istersin bırakmazlar

Aklın karışır karmaşırsın ve kalakalırsın

Olduğun yerler ayaklarının altından akıp gider yakalayamazsın

Cumartesi  geldiği gibi gider kirpiklerin bile yetişemez

Pazar ise seni kendine getirir

Ayırır bu dünyadan hayallere yerleştirir

Kurulucak hayallerin zamana yetişemez

Yine başa dönersin kıvrınarak

Karın ağrıları başlar yanı başında

Bir bakmışın yine başa dönmüş zaman

Ayrılıkda aşka dahil dermiş gibi bir kez daha hatırlatır sana

Her başlayan biter her bitense yine başa döner....