Üfle, yoksa yanarsın !

Deliksiz bir uyku gibiymiş intikam, refakatçi gibi başucunda bekleyen. 

Hasta iyileştiğinde, sessiz sakin, koltuğundan kalkar gidermiş.

Yenilgiyi kabul etmeden önceyse, gözlerine bakarmış hastanın.

Mutluluk orda mı gerçekten diye.

Gülümsemeyi gördüğü anda odadan çıkarmış yavaş adımlarla.

Kolay kabullenenlerdenmiş.

Bir kere soğudu mu lezzetsizleşen yemekler gibi.

Denemekten yorulmuş, pes etmek üzere olanlara....

Bitti buraya kadarmış dediği halde

Unuttum bile desede

Kendini avutmaya devam edenlere...

Akıyorsa senin de göz yaşların

Farkında olmadan ıslatıyorsa yastağını

Yine de dayanamayıp özleyenlere...

Paradigma

Birden yaşa.

Tek yaşa.

Farkında olmadan yaşa.

Sonsuzluğu yaşa.

Hiç bitmicekmiş gibi yaşa.

Yaşamış olmak için değil de

Nasıl istiyorsan yaşamak için yaşa.

Sabretmek için değil

Ulaşmak için yaşa.

Hayal edebilmek için yaşa.

Tutarsız yaşa.

Dengesiz yaşa.

Onsuzluğu da yaşa.

Onu da yaşa.

Yanlış da olsa yaşa.

Anlatabilmek

Anlayabilmek

Anlaşabilmek için yaşa.

Kimsesizliği de yaşa.

Sussalar da bağırsalar da yaşa.

Sırf sen istediğin için yaşa.

Özgür yaşa.

Onsuz yaşa.

Ona bağımlı kalmayı da yaşa.

Nefes almak için değil

Nefes nefese kalmak için yaşa.

Love of sea

Like wave ups and downs in the sea

Like wave ups and downs in the sea

I know you are more than I can see.

Coincidence is the rhythms of life

Coincidence is the rhythms of life

You have nothing to do for survive.

Open your arms through the blue sky

Open your arms through the blue sky

Make nightingale believe you can fly.

Bitter symphony whispering to your ears

Bitter symphony whispering to your ears

Make me dream all those years.

Sailing alone in the water far to the east

Sailing alone in the water far to the east

Wind telling me story about beauty and the beast.

θάλασσα

Vedalaşmaların en güzelinde

Biraz hüzün olmalı biraz heyecan...

Ulaşamadıklarına görüşürüz derken

Geride bıraktıklarına beni özle demek...

Kokusunu içine çektiğin anılarını bırakmak

Ne zaman bir daha görebileceğini bilmeden

Belirsizliğe uçmak buz gibi yapar ellerimi.

Kırılan kalplere bile hoşçakal... diyebilmektir

Vedalaşmak.

El sallamak ardından görüntü bulanıklaşana kadar.

Öpmeye doyamamaktır gitmek...

Hiç gözünü kırpmadan bakmaya çalışmaktır.

Sevdiğin ne varsa bırakabilmek

Cesaret ister.

Tekrar sesini hatırlatacakları istemek

Güç ister.

Hayalleri tek başına kurmak

Söz verilmeyi ister.

En zor olanı ise ne içine düşen ateştir ne de nefesini kesen hava

Denizle vedalaşmaktır.

Rüzgarı gerisinde kalan dalgaların ardından

Dokunamadan kokusunu içine çekmek.

Gözlerini kıyısında kapayıp karada açmak

En zorudur gidişlerin.

Hayata inanıp tesadüflerin elinden tutmak lazımsa eğer

Ne yağmur dinsin isterim ne de gece bitsin.

Elimi tutuyorsan yağmurun her damlasının tadına varmak

Doyasıya dalgalarında ıslanmak isterim.

Dizlerim titresede binip gitmemi bekler zaman

Kalkışın son saatini bekler hep.

Bir umuttur aslında denizle vedalaşmak

Tuzlu tadını damağında hatırlamak...

Beni Affet

Bir hikaye anlatıyor

İstanbul sokakları bu sabah.

Fısıldıyor kulaklarıma

Her bir satırı yavaşça.

İstanbul diyor ki,

Serin bir sabahtı ilk uyanışım

Sana ilk bağlanışım

Anlattıkça seni anlatışım.

Alışmışım tuzlu rüzgarlara

Dalga dalga çarpan damlalara

Yanağımı yakan

Mutluluk gözyaşlarına.

İstanbul diyor ki,

Sana uyanışım her sabah

Yeni baştan anlayışım, aldanışım

Avunuşum boğazda günün ilk ışıklarıyla.

Bir hikaye anlatıyor

Bu sokaklar bağıra çağıra.

Kulaklarımı tırmalıyor

Her bir satır kanatırcasına.

İstanbul diyor ki,

Ilık bir yaz yağmuruydu.

Yatağa yatışım. Seni ilk aldatışım.

Ağladıkça sana ağlayışım.

Alışamadım diyor bir türlü,

Rüzgarla gelen ayrılıklara.

Günün ilk ışıklarıyla

Yabancılaşmaya.

İstanbul bugün bir kez daha diyor ki,

Beni affet.

Ben ölmem, beklerim seni.