θάλασσα

Vedalaşmaların en güzelinde

Biraz hüzün olmalı biraz heyecan...

Ulaşamadıklarına görüşürüz derken

Geride bıraktıklarına beni özle demek...

Kokusunu içine çektiğin anılarını bırakmak

Ne zaman bir daha görebileceğini bilmeden

Belirsizliğe uçmak buz gibi yapar ellerimi.

Kırılan kalplere bile hoşçakal... diyebilmektir

Vedalaşmak.

El sallamak ardından görüntü bulanıklaşana kadar.

Öpmeye doyamamaktır gitmek...

Hiç gözünü kırpmadan bakmaya çalışmaktır.

Sevdiğin ne varsa bırakabilmek

Cesaret ister.

Tekrar sesini hatırlatacakları istemek

Güç ister.

Hayalleri tek başına kurmak

Söz verilmeyi ister.

En zor olanı ise ne içine düşen ateştir ne de nefesini kesen hava

Denizle vedalaşmaktır.

Rüzgarı gerisinde kalan dalgaların ardından

Dokunamadan kokusunu içine çekmek.

Gözlerini kıyısında kapayıp karada açmak

En zorudur gidişlerin.

Hayata inanıp tesadüflerin elinden tutmak lazımsa eğer

Ne yağmur dinsin isterim ne de gece bitsin.

Elimi tutuyorsan yağmurun her damlasının tadına varmak

Doyasıya dalgalarında ıslanmak isterim.

Dizlerim titresede binip gitmemi bekler zaman

Kalkışın son saatini bekler hep.

Bir umuttur aslında denizle vedalaşmak

Tuzlu tadını damağında hatırlamak...